Verleje week zij ik wir ies gaón doktere. Dè mot gin gewoonte worre. Ik weet daór inmiddels goed de weg en dè plijt nie vur men. Maar ja, es gè al ’n paór daóg rond lupt mee barstende koppijn en zeer oge dan motte iets. Ik waar al vlot aón de burt en d’n dokter vroeg wè ik kwaam doen. Ja dokter, zeg ik. Ik koom nie vur te rikke of biljarte. Dè doen ze in de soos. Ik verrek van de koppijn. Wat heb je genomen tegen de koppijn, vroeg d’n dokter. Niks, zeg ik. Ik heb koppijn en ik wil wete waór die vandaón komt. Dè kan ik wel weg stoppe mee asperientjes mar daórmee zij ik ‘r nie vanaaf. Okè, zee d’n dokter. En mee zunne kop kende veul koppijn hebbe denk. Ho ho, dokter zeg ik. Gè kent dan wel dokter zen mar veur jou hebbe ze ók gips.
Afijn, hij laachte d’r mar n’n keer mee en keek alles goed naó, inclusief m’n baai oge. ’t Slot van de afspraók waar ’n briefke mee de nodige botschappe bij d’n apotheek. Die stuur ik nou mee deur, zee d’n dokter. Dan kender meteen langs gaón opweg naór d’n uitgang. Kekt goed uit op de trap, dè gè d’r nie afdondert en hopelijk vurlopig nie tot ziens.
Daór ston ik. Beneje aón de deur van d’n apotheek. ’t Waar verrekkes druk. Iest hier vur niks vroeg ik in de ronte. Gè mot hier urst ’n nummerke trekke en goed kijke waórveur. Nun knop vur herhaól recepte. Nun knop vur vrije handel en inne vur de urste afspraók. Daór viet ik mar ’n nummerke van en ging in de rij.
D’r stond ’n mevrouw vur me mee zo’n groot aachterlicht dè ik moeite haj om ur omhinne te kenne kunne kijke naór de klok mee de nummerkes. Nou nou, docht ik stillekes. Es die thuis ók de broek aón hee, dan bergt oew eige mar. Ze droeg ’n shirt mee n’n Red Bull ‘r op. Wè hedde toch ’n mooi shirt aón, zeg ik om ’t gesprek op gang te brenge. Ja, zee se. Ik ben fan van de formule 1. Ik ben groot fan van Max Verstappen. Die kan me toch sture en gas geve war. Wittegij dè die hendig binnen de 2 seconden van de 0 tot 100 haólt. Nou, zeg ik. De’s toch niks bijzonders. Dè kende gij ók. Hoezo, zee de mevrouw in d’r Red Bull shirtje. Nou zeg ik. Gaódegij mar ies op de weegschaól staón. En kekt mar ies hoe rap gè bove de 100 zit. Ze kon ‘r nie mee laache en keer ‘r mar zuur bij.
Nie veul laóter zaag ik de klok op men nummerke springe en ik stoof naór de balie. De juffrouw keek me heul vriendelijk aón en ik vertelde dè ze op zoek moes naór ’n recept van d’n dokter. Heeft u een momentje, dan pak ik de spulletjes er even bij. Ze kwaam truug mee zalf en druppels vur m’n oge en neusspray om munne kop goed ope te krijge. Ik kreeg alles zo mee en ze vertelde dè ik goed de beschrijving moes leze, vur gebruik.
Afijn, alles goed tot dusver. Tot ik vandeweek de rekening in de post kreeg van ’t ziekenfonds. Ik heb die rekening 3 keer opnieuw geleze vúr ik geleufde wetter stond. De 3 recepte koste bij mekaór nog gin tientje. € 3,00 vur de oogzalf en oogdruppels en mer € 2,50 vur de neusspray.
Mar onderaón de rekening stond ók 3 x een bedrag van € 15,57 veur de terhandstelling van de medicijnen en d’n uitleg. Dus veur ieder recept van aamper € 3,00 materiaól ’n toelage van € 15,57 vur d’n apotheker zelf. Dè ies € 46,71 vur 2 minuten werk. Witte wè dè vur ’n uurloon betekent? En dan zegge ze dè de zorgkosten zo hoog worre. Ik haj ‘r nog meer koppijn van es veur dè ik naór d’n dokter ging.
Jan Sprangers