Munne maót lee ’n tedje uit de running naó un ferme operaótie. En es hij dan nun keer hulp noddig hee dan beltie mistal men. Hij wit es gin aander dè ik nie mee zitvlees geborre zij en dè dus ók nie mir kan kweke. Sommigte meense zon ‘r doodmoei van worre dè ik aaltij aón stoj mar ik wit nie beter. En oons vrouw inmiddels ók al lang nie mir. Die iester wel aón gewend naó ruim 50 jaór saóme.
Verleje week belde munne maót of ik nun halven dag extra kon helpe. Hij ha nog wè handel die weg gebrocht moes worre en ’t wier stilaón tijd dè we volop waóter motte geve, want ’t wil mar nie rijgene. De beum op de kwekerij beginne dorst te krijge en dan wor ’t hoog tijd om de boel draaiende te maóke.
Al mee al schoot ’t lekker op en rond koffietijd gave de sproeiers al volop waóter. Omdè we mee de kwekerij in ’n waóterwin gebied zitte prabere we zo min mogelijk te spuite tegen ’t onkruid. Dè betekent wel dè we alle paój regelmaótig moete maaie om ’t onkruid de baós te blijve. Begint ‘r mar aón naó de koffie Jan, zee munne maót. We zurge mar dè we ’t op tijd raóke.
Efkes laóter ree ik op d’n trekker mee volop herrie op ’t gemak heen en weer. Ik zet aaltij ’n koptelefoon op mee omroep Brabant op mun orre. Zo bescherm ik m’n orre tege teveul herrie en heur tegelijk wè muziek en ’t leste nieuws. D’r waar ’n bekend liedje van Drukwerk op de radio. Ze loog tegen mij alsof ’t gedrukt stond. Ik pakte haar beet net toen ze….. O nee, zo goi dè liedje nie. Ik verzin aalt m’n eige tekste.
Tot ik opgeschrikt wier deur vier reetjes die schenbaór vonde dè ik te dicht bij kwaam. Ze rende deur de rij naór aachtere en over de waai weg richting d’n duin. Vier prachtige donkerbruin reetjes die op lange stelte de sloot over spronge en weg ware ze. Ik maag hope dè ze gin jong aachter laóte of ’t mot zen dè ze strak truug kome zo gauw es ’t wir ruustig ies.
Eenmaól thuis op d’n hof vertelde ik munne maót dè ik die vier reetjes weg hai zien vluchte. Hij keek ‘r zomar lillijk bij en vroeg men wè vier vrouwe bij oons op de kwekerij moesse. Vrouwe, zeg ik. Nee, gin vrouwe mee ’n iets te groot aachterlicht. Hertjes bedoel ik. Vier reetjes mee elk vier lange stelte van been.
Diezelfde middag zij ik mee oons vrouw gaón wandele. Omdè ’t zon mooi weer waar. D’r ston nog wel ’n lillijke noorde weind mar de temperatuur waar al prima. Ik doei toch nog ’n dun jaske aón, zee oons vrouw want de weind ies men toch nog te koud. Zelf hai ik ’n dun truike aón en mende dè ik wel zonder jas kon wandele. We liepe op ’t gemak richting de afgraóving en die ronde we mistal richting de Baórdwijkse overlaót. Zo gauw es we op ’t strandje kwaame aón de noordkaant van de afgraóving viel m’n kien bekaant op de grond. Op ’t strandje lage vier reetjes te blinke in de zon. Vier grietjes in ’n iets te klein bikiniké, laankuit op n’n groten badhanddoek. Ik keek m’n oge uit want ’t hai verrekt weinig om ’t lijf.
Ik keek oons vrouw aón en die waar nie minder verrast es ik. Wij gaón wandele mee de jas aón en hier ligge ze al te blinke in de zon. Ja, zeg ik. ’t Ies mennen dag wel vandaóg. Die vier reetjes van deze meirrige dè snapte ik nog wel, maar dees vier zen toch wel ’n geschenk uit d’n hemel. Ik hief munnen ouwen kop naór d’n hemel, knikte instemmend en dankte de heer. Nog mar ies nun keer. Dank u meneer.
Jan Sprangers