Ik zag een stripboek van De Vier Daltons bij mijn kleinzoon liggen. Het leuke van deze strip is dat daarin de rolpatronen worden weergegeven waarin we vaak als mens verstrikt raken. Ieder van De Vier Daltons heeft zijn eigen, maar ook aanvullende, eigenschappen. Daardoor zijn De Vier Daltons, eigenlijk één persoon. Maar de Vier Daltons worden regelmatig gestopt door een zekere Lucky Luke. Dat is een soort plaaggeest die anderen onophoudelijk lastig valt of dwars zit. De Vier Daltons hebben dat niet door, want Lucky Luke bestaat slechts in hun gedachte.
Het is enigszins herkenbaar want net als ik, slaan ze zich op hun eigenwijze er doorheen. Zouden er zulke figuren op deze aarde rondlopen, zoals Lucky Luke?
Nou volgens mij wel. Het doet mij meteen aan mijn oom denken, die een perceel had gekocht dat grensde aan een bos. Ook op het perceel zelf stonden een aantal bomen. Hij had een afspraak gemaakt met de desbetreffende gemeenteambtenaar, om te vragen of hij op dat perceel mocht bouwen.
De ambtenaar haalde een tekening van het perceel voor de dag en zei: "Goed, hier hebt u een overzicht van de bomen op uw perceel die niet gekapt mogen worden omdat ze mede de bos zoom bepalen. Verder heb ik hier ook de provinciale zienswijze en besluiten van u perceel."
De ambtenaar gaf een lange en uitgebreide toelichting over wat er allemaal niet mag, wanneer je daar gaat bouwen. Het was nogal veel wat er allemaal niet mag, daar schrok mijn oom behoorlijk van en hij zei verontwaardigd tegen de ambtenaar: "Mag ik er wel met mijn auto over heen rijden?"
Verbaasd keek de ambtenaar mijn oom aan en zei. "Het is uw grond, u kunt er mee doen en laten wat u wilt." Uiteindelijk is hij maar blijven wonen waar hij nu woont en heeft het perceel weer verkocht.
Mensen zoals de gemeenteambtenaar ben ik ook wel eens tegengekomen. Ik had zin om een hamburger te gaan halen bij een drive inn restaurant met zo’n gele M in hun logo. Dat doe ik niet vaak en als ik daar naar toe ga, is het meestal met mijn kleinkinderen. Omdat er verder geen auto te bekennen was, reed ik meteen door naar het afhaalloket. Daar kreeg ik te horen dat ze op dat tijdstip alleen maar ontbijt serveren. En er werd mij te kennen gegeven dat ik mijn bestelling toch echt eerst moet inspreken in de Intercom. Maar ik had wel trek in iets, dus ik reed weer helemaal om het gebouw heen naar de Drive Inn.
Ik stopte bij de intercom en bestelde toen maar iets van het ontbijtmenu. "Het spijt me", kreeg ik te horen. "We zijn net begonnen met de lunch, u kunt op dit tijdstip geen ontbijtmenu meer bestellen."
Jules Faber