Verleje week won we mee z’n alle ies nun keer uit ete. Nie zommar Hollandse kost want dè kredde thuis ook. Oons kleinkeinder beginne al aórdig mee te praóte en vijne overal iets van. Dus han we die mar ies gevraógd waór ze zin in han en veural of ze het onder mekaór eens konne worre waór we dan heen ginge. Wetter op zo’n moment gebeurd kende haóst uit tekene.
D’n oudste wou pannekoeke gaón ete. En dan nie zommar gewoon pannekoeke diege thuis ók kent bakke mar hij ha nun speciaóle pannekoek op ’t oog. En hij wies precies te vertelle bij welke pannekoeke boer die ’t lekkerste zen. Hij vertelde in detail wetter ammel op moes zitte en hoetie gebakke wier. De aander drie keke d’r mar dun bij, maar gave ‘m wel de kaans om goed z’n verhaól te doen.
De twidde wou naór ’n All You Can Eat tent. Ze wies ók precies wè ze daór wou ete mar ik wit nog van de verleje keer. Dan itte gij alleen mar toetjes, zeg ik. Iets aanders luuste nie. Mar dè waar nie waór zee ze. Ik luus ók friet en frikandelle. Dan kenne me net zo goed naór ’n friettent gaón, zeg ik nog. Nee, opa, dè ies heul aanders. Bij de All You Can Eat tent hedde veul meer keus. Afijn, ók daór wiere ze ’t nie over eens.
D’n derde wou naór nun Italióan. Hij luust gijre pizza’s. Pizza’s mee van alles en nog wè d’r op. ’t Kan ‘m nie gek genoeg. Dan hoefde gij ók nie op restaurant zeg ik. Gij kant dan beter naór d’n Domino’s gaón. Es ge ze zelf afhaóld kredde de twidde pizza graótis en vur niks. Dan kende mar tekeer gaón. Mar ók nou keke de aander drie of ze spontaón moesse poepe. ’t Ies mar goed dè we drie wc’s in huis hebbe, zeg ik nog. Dan hoeve ze nie op mekaór te waachte.
Mar toen. De vierde van de rij die wou ’n kapsalon. Wè blief, zeg ik. ’n Kapsalon? Zodde urst de middelbaóre school nie afmaóke vur dedde daór aón begint. Nou de middelbaóre motte dan urst ók nog ies naór ’n kappers opleiding vurdè ge aón ’n eigeste salon begint. En daórbij, ge het dan nog hummel gin kappers ervaóring. Iest nie beter om urst ’n paór jaór aón te kijke of ’t vak oe wel aón staót. En trouwes. We han ’t over ete. Nie over wè ge laóter wilt worre.
Nee, opa hagget wir hummel verkeerd begrepe. ’n Kapsalon ies ók ete opa. Dè hee niks mee de kapper te maóke. Ik zij ‘r mar ies efkes vur gaón zitte want ’t duizelde in munne kop. Hoe, hoezo dan, zeg ik. Nou, vertelde ze. ’n Kapsalon ies ’n gerecht dè onderop begint mee friet. Daórop Shoarma of dunner. Waórom dunner, zeg ik. Ik heb ’t liever dikker. Nee opa, dönerkebab bedoel ik.
En dan zen we d’r nog nie. D’r moet gesmolte kaas bovenop en dan nog slaój. Ik heb ’t mar ies opgezocht omdè ik wel wies wè ’n kapsalon ies. Mar ik wies nie dè ge die ók kont ete. ’t End van ’t liedje was dè alleman wé aanders bestelde en we ’t gewoon hebbe laóte brenge. Hendig tegesworrig.
Jan Sprangers