Dikwijls bestaat creativiteit louter uit het opsporen van wat er eigenlijk al is, maar dat tot nu toe, nog niet eerder werd gezien.
Zo is de linker en de rechterschoen pas zo’n 150 jaar geleden bedacht. Dit ondanks dat onze linker en rechtervoet toch duidelijk van elkaar verschillen, doch nooit eerder kwam iemand op het idee.
Ach weet je, voor de echte creatieve denkers, moet je op de groenten en warenmarkt zijn. Marktkooplui zijn zeer creatief in hun lokroep om de klanten naar hun kraam of verkoopwagen te lokken. Die morgen, toen ik op de warenmarkt liep, was het bewolkt en een beetje fris, waardoor de marktkooplui het niet al te druk hadden en dus extra hun best deden om klanten voor zich te winnen. Zo zei een marktkoopman tegen een vrouw die wat ongeïnteresseerd langs zijn groente en fruitkraam liep: "Ach moet je nu toch eens kijken, wat een lekkere navelsinaasappelen ik heb. Zo mooi kan een echte navel niet zijn."
De verkoper van de kraam met badzout die daarnaast stond, zei met luidde stem tegen mij: "Jongen, kom nou eens effen kijken, wat een geuren en wat een kleuren ik heb. Een scheutje in het badwater en je hebt 'bubbelonie', je bruist het bad uit. Gisteravond hebben ze mijn schoonmoeder nog van het plafond af moeten schrapen." Lachend liep ik zijn kraam voorbij, zonder de man aan te kijken, want ik heb thuis badzout genoeg.
Eenmaal aangekomen bij mijn vaste kaasverkoopwagen zag ik, terwijl ik op mijn beurt stond te wachten, een bord op de toonbank staan met de tekst 'Onder nieuwe leiding'. Toen ik aan de beurt was vroeg ik iets of wat verbaasd aan de man achter de toonbank, die mij altijd hielp, of de kaasverkoopwagen overgenomen was. "Nee", antwoordde hij. "Ik ben getrouwd en om dat kenbaar te maken, heb ik dat bord op de toonbank gezet."
"Ja meneer, dat is nu echt iets voor mijn kersverse man, om dat op deze manier aan de klanten te laten weten dat we getrouwd zijn", zei de vrouw naast hem.
Al teruglopend over de markt hoorde ik een verkoper van horloges van achter zijn kraam zeggen tegen een geïnteresseerde klant: "Meneer, deze polshorloge op zonne-energie, is zo geprogrammeerd dat hij 125 jaar ononderbroken de juiste tijd zal aangeven." Dat is niet verkeerd, antwoordde de klant, terwijl hij het horloge aan het bekijken was. Hij opende het bijbehorende doosje, pakte het garantiebewijs en zag op de achterkant van het garantiebewijs staan 'Deze horloge heeft een garantie periode van 2 jaar'. Met gefronste wenkbrauwen legde de man het horloge weer in het doosje.
Hij draaide zich om en zonder verder iets te zeggen liep hij weg, de verbaasd kijkende verkoper achter zich latend.
Jules Faber