In 1971 trouwt Jan van Doorn met de Waalwijkse Gertruida (Truus) de Leyer. Voortaan wordt Royal zo door twee echtparen bestierd. Johanna van Doorn en de hogere hotelschool afgestudeerde Wim Röling waren al 6 jaar eerder getrouwd. De beide echtparen en firmanten gaan gestaag voort met het aanpassen van de zaak. Een van de borden ’Werk in Uitvoering’ hier op de foto voor het hotel geplaatst vanwege het verwijderen van de Julianaboom zou inderdaad als treffende titel kunnen fungeren voor wat er met Royal gebeurt in de jaren 70.

Twee sterren

Na de eerste aanpassing in 1969/1970, zoals beschreven in deel 17, wordt in 1971 de keuken verbouwd en aanzienlijk vergroot, in feite verdubbeld van 12 naar 25m2. Hier zwaait Jan van Doorn de scepter, eerder als kok en souschef werkzaam in Zandvoort en Amsterdam. De ervaring aldaar opgedaan zou, zoals verderop nog duidelijk wordt, niet alleen in zijn kookkunst tot uiting komen. De vergrote keukencapaciteit blijkt ook wel nodig, want het aantal gasten en eters neemt toe. In 1971 telt het hotel 3500 overnachtingen. Uitbreiding is geboden en die komt er ook. De derde verbouwing op rij wordt in 1972 aangevat; het resultaat 6 kamers erbij. Het hotel kan nu aan 35 gasten tegelijk onderdak bieden. Alle verbouwingen gebeuren met plaatselijke ondernemers als aannemersbedrijf Gebr. De Wit en stoffeerder Gebr. Jansen, P. van Sambeek zorgt voor de opmerkelijke wandbekleding een rubberachtig verende kras- en stootvaste imitatiegranol. De verwarming tenslotte wordt aangelegd door andermaal een Drunens familiebedrijf: de Gebr. Van Delft. De aldus doorgevoerde vernieuwingen en verbeteringen leiden ook tot een hogere classificering. In 1973 is er voor het eerst een vermelding in de Guide Michelin en twee jaar later is Royal volgens de ANWB-gids een ‘twee sterrenhotel’.

Bruidssuite en asbest

In het twee sterren hotel kon je vanaf fl.19,50 terecht voor een overnachting met ontbijt, met bad en ontbijt vanaf fl.25. Het hotel beschikte nu ook over een ’chic ingerichte’ bruidssuite. Voor echtparen die hun bruiloftsfeest bij Royal vieren was de huwelijksnacht overigens gratis. Het uitgebreide artikel in het Hunenkompas vermeldt er nog ‘fijntjes’ bij dat je bepaald niet een bruidspaar hoeft te zijn om in de bruidssuite te logeren. Tijden kunnen verkeren, zoals het denken over en de voorzieningen in zake brandveiligheid. Natuurlijk waren er naast blusapparatuur de gebruikelijke nooduitgangen, noodtrap en noodverlichting, maar in 1975 was het voor een hotel als Royal nog een pre en gingen de eigenaren er prat op dat in de tussenlaag van de vloeren brandwerende asbest was aangebracht.

Open Huis

In datzelfde jaar 1975 op zaterdag 26 april houdt het hotel ’Open Huis’. Aangezien café en restaurant op de benedenverdieping genoegzaam bekend zijn, is het met name de bedoeling om de bovenetage met de hotelkamers te showen. Na alle recente uitbreidingen kunnen belangstellenden nu een kijkje nemen in de 17 kamers met in totaal 35 bedden. Volgens hetzelfde artikel zijn de hotelkamers smaakvol ingericht met vaste vloerbedekking, fris gekleurde spreien en gordijnen, schemerlampjes e.d. De geborduurde lakens op de bedden zijn de speciale trots van mevrouw Röling, aldus de krant. Personeelsleden, die al vroeg in hun tienertijd als kamermeisje en of dienster in de jaren 70 bij Royal werkten, weten zich de zolder met waslijnen vol lakens nog goed te herinneren en vooral het ’strijkkamertje’ met een gloeiend heet soort mangel, waar alle linnengoed en tafellakens ’plooiloos’ geperst of gesteven werden. Indruk op de jonge werkneemsters, die pas aangenomen werden na een door de leiding positief beoordeeld huisbezoek, maakten eveneens de vele vaak langdurig verblijvende buitenlandse gasten. Fransen, Duitsers, Engelsen maar ook Amerikanen en Ieren vertoefden er als zakelijke relaties van ondermeer luchtbehandeling Verhulst uit Waalwijk en natuurlijk Lips. Een ‘Lipsman’ als Hans Beumer verbleef er met zijn gezin zelfs langer dan een maand alvorens naar Canada te emigreren. Niet alleen de zakenmensen zorgden voor een gemiddeld goede bezettingsgraad. Met de feestdagen en vooral in de vakanties kwamen de toeristen al dan niet op basis van een (fiets)arrangement aanvankelijk nog met terugtraprem, aldus dienster Toos van Noort. Zij en kamermeisje Dorien van Loon spreken over een fijne tijd bij Royal, een leuk team ook met soms meewerkende neven en nichten en andere familieleden van de eigenaren, een familiebedrijf, waar het personeel de nodige zelfstandigheid werd gelaten en er tussendoor ook tijd was voor iets lekkers; een tosti of ’n gebakken ei. Bij een vol hotel zeker in combinatie met feesten, partijen, bruiloften, recepties en ook vele uitvaarten – de RK Lambertus kerk ligt schuin tegenover - was het aanpoten geblazen.

Carnaval bij Royal héél druk én stikgezellig

Ondanks dat het hard werken was, vonden de werkneemsters toch carnaval een van de leukste activiteiten. Na het leegruimen, ombouwen en versieren was het zaak alles op voorraad ’voller als vol’ klaar te zetten en vooral heel veel lege glazen. Vanaf het moment dat na de optocht de jaarlijkse toespraken door burgemeester en prins vanaf het balkon van het gemeentehuis op het Raadhuisplein stopten, was het een sport om de tapkraan naar beneden te slaan zo veel mogelijk glazen in serie te tappen en niet meer omhoog tot ’t fust helemaal leeg was. Na de optocht was het altijd afgeladen vol tot diep in de nacht en aansluitend met het team opruimen en samen nog wat eten en drinken. Na afloop van de carnaval werd traditioneel de hele houten dansvloer geschuurd, met z’n allen ’uren’ op de knieën’, en de vloer in de boenwas gezet. Bij Royal was het alle dagen bal, zoals ook spreekt uit deze collage van advertenties in de carnavalskranten van de jaren 70. Na 1980 adverteert Royal nog wel in de carnavalskrant, maar juist niet om zotten en andere carnavalsgekken aan te trekken. Hoe deze - op z’n zachtst - ingrijpende verandering tot stand kwam, wordt uit de doeken gedaan in aflevering 19.

Frank Durant

fdurdurant@gmail.com