Arie Adriaanse en Anita Schwarzenberg uit Drunen ontmoetten elkaar in dancing Actania op Terschelling. Het was voor Arie meteen liefde op het eerste gezicht en hij liet 'zijn Anita' niet meer gaan. Vanwege Aries beroep in de bouw, op diverse plekken in de wereld, was het huwelijk en gezinsleven niet altijd makkelijk. Maar ze zijn er altijd samen uitgekomen, omdat de liefde overheerste. Inmiddels is het echtpaar zelfs 60 jaar getrouwd.

Door Irma van Veldhoven-Brok

Vonk

De 20-jarige Anita Schwarzenberg uit Lippstadt (voorbij Dortmund/Duitsland) was met haar vriendin op vakantie op Terschelling, in juli 1964, toen de 25-jarige Arie Adriaanse haar avances maakte op de dansvloer. Hij werkte destijds in Zwitserland en was in Nederland om examen te doen. Een vriend nodigde hem uit voor een weekje op Terschelling. De vonk sloeg meteen over, toen hij Anita zag, vertelt hij in hun woning in Drunen: “Amor bestaat!” en Anita vervolgt: “Ik ben gevallen (letterlijk!) op de dansvloer én voor hem! We hielden allebei zo van dansen, waren dolverliefd!”

Arie ging niet meer terug naar Zwitserland, vond werk als opzichter bij een hotel-renovatieproject in Amsterdam. Zijn familie kende meerdere generaties bouwkundigen en hij zette die traditie voort. Hun levens werden zo aangepast dat ze elkaar elke twee weken konden zien. Arie tufte op een scooter van Amsterdam naar Lippstadt, waar Anita toen nog als typiste werkte. Die scooter hield er onderweg de allereerste keer al mee op, toen kwam hij er middenin de nacht aan, want hij moest en zou haar zien!

Trouwfoto echtpaar Adriaanse-Schwarzenberg, 17 december 1965.

Huwelijk en woonboot

Door die afstand besloot het stel al gauw samen te willen zijn. Maar de ouders van de jonge katholieke Anita stonden niet bepaald te juichen dat zij wilde trouwen en in Amsterdam op een woonboot ging wonen met een Hollander. Arie: “Ik was in het geloof vrijgelaten door mijn ouders. Tot 12 jaar moest ik naar Zondagsschool en daarna mochten alle vijf de kinderen zelf beslissen. Niemand is meer naar de kerk gegaan.” Voor Anita was het moeilijk haar ouders te overtuigen dat het goed zou komen zonder de sturing vanuit de kerk. “Ja, ik was een nakomertje in het gezin en heb met 'Andacht' de rozenkrans gebeden”, vertelt ze.

Het werd een huwelijk voor de wet, op 17 december 1965 in Lippstadt. “Wat wij deden toen, was heel vooruitstrevend voor die tijd”, vertelt Arie. Anita had een warme familie maar was een voorbeeld voor anderen, om het lef te hebben zo jong huis en haard te verlaten. Anita en Arie waren gelukkig op de woonboot en ook Anita’s ouders kregen vertrouwen in de verbintenis.

Gezinsfoto familie Adriaanse, 1969.

Kinderen

Op een woonboot een kind krijgen is één, maar daar een peuter laten opgroeien is een tweede. Toen zoon André (geboren april 1967) ging lopen, zocht Arie werk in Brabant (Heesch), “Ik was in Brabant in militaire dienst geweest, we oefenden vanuit de Isabella Kazerne in de Drunense Duinen. Dat gebied beviel me wel.” Ze hadden gespaard en prezen zichzelf gelukkig een nieuw huis (in aanbouw) te kunnen kopen in Drunen. Dochter Irene is in maart 1969 nog in de tijdelijke huurwoning in Heesch geboren. In 1972 verhuisden ze naar Drunen.

Werk en reizen

“Als ik 65 word, wil ik, terugkijkend, in de bouwwereld iets gepresteerd hebben en zo gevarieerd mogelijk”, bedacht Arie al jong. En die droom is uitgekomen. Hij had altijd een Nederlandse werkgever en ze hielden het huis in Drunen aan. Hij werkte vaak lange tijd in het buitenland, maar is Nederland steeds meer gaan waarderen daardoor. Het gezin ging soms mee, zoals naar Nigeria. “Ik had dat niet kunnen waarmaken zonder de steun van mijn vrouw. Zij moest er veel voor opgeven, bijvoorbeeld het zingen in het koor, wat ze zo graag deed”, vertelt Arie met een dankbare glimlach naar zijn vrouw. Zo was Arie onder andere ruim drie jaar lang in Oman, in Berlijn en twee keer in Nigeria. “Dat was voor mij toch wel een cultuurshock”, vertelt Anita. “Ik had het daar moeilijk, voelde me niet vrij door het grote verschil in normen en waarden. Ik zag de armoede, had veel stress en kreeg ontzettende heimwee.” Het huwelijk kende toen ups en downs. Arie vult aan: “Tja, als ik haar tóen niet tegemoetgekomen was door mee terug naar Nederland te gaan, hadden we hier nu niet zo samen gezeten!”

Arie als enige westerling op een nieuwbouwproject (vluchthaven) in Nigeria.

Arie sprak overal de taal van de gewone man. Zo kreeg hij vrijwillige medewerking, met wederzijds respect, vertelt hij: “Ja dat is het verschil tussen macht en gezag.” En hij kon goed de verleidingen van alcohol en andere geneugten weerstaan. Zo heeft hij zich altijd staande gehouden, vaak als enige westerling: “Je moest van onbesproken gedrag zijn om het gezag te houden in sommige landen, waar ze veel strenger handhaven en straffen" Hij organiseerde activiteiten en sportwedstrijden en had grote passie voor zijn werk.

Anita werkte mee aan bouwverslagen. In Nederland hielp ze op de school van de kinderen. Ook werkte ze als verkoopster, deed vrijwilligerswerk en tenniste bij Achter de Bogen.

Toen Arie al tegen de 70 ging, werd hij benaderd voor de bouw van een nieuwe ambassade in Teheran. “Ik voerde vooraf een kort sollicitatiegesprek, vroeg: Mag mijn vrouw mee? Het antwoord was ja. Volgende vraag: Mag ons hondje Randy mee? Ook hierop was het antwoord ja. Dan doe ik het!” Anita zong op de ambassade in Teheran voor Arie ter gelegenheid van zijn 70e verjaardag.

Ook de kinderen zijn geschoold in bouwkunde. André heeft met één van zijn zoons een bedrijf in renovatiebouw in Antwerpen. Irene, afgestudeerd in de bouwkunde, heeft om gezondheidsredenen haar carrière gewijzigd en haalt haar voldoening en energie uit natuur, bewegingsleer en voeding. “Vroeger was ze al heel gedreven in de atletiek, won prijzen en was tenniskampioene in haar jonge jaren, ze heeft zo’n positieve instelling!”, vertelt Anita trots.

Feestje

Vanwege de beperkingen van Anita als gevolg van haar ongeneeslijke ziekte, nu al ruim 5 jaar, vierden ze een feestje thuis, met de hele familie, in december. “Dochter Irene had eten georganiseerd en de vriendin van onze kleinzoon zou taart bakken. En weet je wat nou zo leuk was? Toen ze de taart onthulde, stond er te lezen: “Baby 2026”, wat betekent dat dit jaar het eerste achterkleinkind verwacht wordt!”, jubelt Anita.

Dankbaar

Samen ontbijten, een potje yahtzee, een stukje wandelen, dat doen ze graag. Anita schrijft gedichten, heeft belangstelling voor filosofie en is gefascineerd door het heelal. Arie is 'een tevreden mens met gelukkige momenten', zoals hij zelf zegt. Hij houdt zich bezig met geschiedenis en het digitaliseren van foto’s en film: “Dan herbeleef ik mijn avonturen, prachtige herinneringen!” Arie en Anita zijn dankbaar, dat ze zoveel van de wereld hebben mogen zien en dat ze hun dromen hebben kunnen waarmaken, waarbij de liefde altijd centraal stond. Arie: “Dat ik Anita heb leren kennen is het grootste geluk in mijn leven: Ik heb goud in handen, dat heb ik altijd geweten!”

Terschelling, waar ze 35 jaar een stacaravan hebben gehad, blijft altijd een speciale plek in hun leven en in hun hart houden. De kleinkinderen kwamen er vaak logeren. “Die zijn nog steeds erg gek met oma!” lacht Arie. Strandpaal 9 is er heel concreet hun meest geliefde plek. Drunen en Terschelling zijn belangrijke plaatsen voor beiden. “De leuze ‘Heusden, Dromen, Doen’ was op ons van toepassing!” zegt Arie. Drunen was het begin van een toekomstgerichte relatie. “De vrijheid die wij hier in Nederland hebben, daar ben ik zo dankbaar voor”, besluit Anita.