Wat had ze eerder een leuk, actief leven, die Corry! En hoe verdrietig was het, dat een ongeluk met de fiets op 16 januari 2019 dat leven drastisch veranderde. Vorige week vertelden we de details daarvan in dit weekblad. Revalidatie en therapie bepaalden de jaren na het ongeluk Corry’s leven en ze voelde zich gevangen in haar lichaam. Lichamelijke en cognitieve beperkingen bleven aanwezig. De uitslag van een neuropsychologisch onderzoek in 2021 kwam bikkelhard aan. Hoe is het de Drunense Corry daarna vergaan en hoe houdt zij zich nu op de been, positief als ze is?

Door Irma van Veldhoven-Brok

De uitslag van het neuropsychologisch onderzoek kwam in 2021 bikkelhard bij Corry aan: Zeer trage verwerking van informatie, traag reactievermogen, verstoorde concentratie, verminderde geheugenfunctie en snel vermoeid. Ernstige cognitieve stoornissen, het kwam in 2021 allemaal bikkelhard aan bij Corry.

Afscheid nemen van 'oude ik'

Het leven van Corry bestond lange tijd uit revalidatie, fysiotherapie, rust nemen, psychotherapie, ontspanningsoefeningen, ergotherapie, training van de oogbalans, mindfullness: “Thuis voelde ik me in de jaren erna zo nutteloos. Ik probeerde te helpen door wat was op te vouwen, maar daar deed ik soms dágen over.” Lange tijd was er nog hoop op herstel maar dat ze nooit meer de oude zou worden en haar situatie moest gaan accepteren, werd uiteindelijk duidelijk, ook dat ze zowel bij Mikz als bij Jumbo haar werk niet meer kon voortzetten. Ze werd arbeidsongeschikt verklaard. Dit terwijl ze zich bij haar fijne, betrokken werkgever Mikz zó op haar plek voelde: “Dat heeft me zoveel verdriet gedaan, ik werkte zo graag! Het contact met collega’s, de kinderen, ouders en klanten van de supermarkt gaf me altijd veel energie! Dat moest ik allemaal gaan missen.” vertelt ze met tranen in de ogen. Ook het sporten, handbal, de muziek: Niks zou meer hetzelfde worden. Ze ging zich meer richten op het omgaan met haar beperkingen. Haar doel daarbij werd om zo onafhankelijk mogelijk van anderen te zijn.

Met de Dubbeldekkers bij de 80 in 2019 (Corry rechts van het midden, met lichte broek).

Dankbaar

“Ik heb in die jaren ook wel leuke momenten gekend, natuurlijk”, zegt Corry. “Er was veel bezoek aan huis, contact via Whatsapp en ik kreeg in het begin veel beterschapskaarten en bloemen. Ook de kindjes van de BSO verrasten me met tekeningen. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle hulp. En ik ben regelmatig blij verrast”. Zo gingen haar man Toon, haar zoon, dochter en schoonzoon samen met CV De Dubbeldekkers in 2019 de 80 van de Langstraat voor háár lopen, De Kennedymars die Corry voorheen zelf bijna elk jaar in september liep, enthousiast en zonder veel last tijdens en na de monstertocht. Dat was hartverwarmend en emotioneel. Een 'Broodje Bart' halen en dat samen met Toon ergens op een rustig plekje opeten, om er toch eventjes uit te zijn: Het zijn allemaal toch kleine geluksmomentjes geweest in de afgelopen jaren. Zelfs een potje Yahtzee kunnen uitspelen was een grote en blije overwinning. Het thuisfront speelt een belangrijke rol bij het ophalen en wegbrengen. Thuis wordt gestofzuigd als Corry even gaat wandelen. Ze is heel dankbaar voor alle hulp en aanpassing door haar gezin. In de zomer van 2021 verrasten haar Mikz-collega’s haar met een geweldig afscheid aan de voordeur, vanwege corona. Corry: “Ze kwamen me bedanken voor alle leuke jaren die we met elkaar hadden beleefd, heel emotioneel voor ons allemaal! Ook kreeg ik een videoboodschap van de kinderen, pfff….. (even in tranen pauzeren), zo ontroerend!”

Hoe gaat het nu

Corry: “Terugkijkend op de eerste drie jaar heb ik het gevoel, dat mijn leven toen heeft stilgestaan. Ik zat gevangen in mijn eigen lichaam en voelde me eenzaam, verdrietig en nutteloos.” Kleine verbeteringen zijn daarna merkbaar geweest: “De één op één fysio bij Erika was heel fijn, daar kon ik uiteindelijk lopend naartoe.” Onder andere heeft Corry haar kleine wandelrondjes steeds groter kunnen maken, door vooral de omgevingsfactoren te managen. “De laatste jaren kan ik weer iets meer, langzaamaan. Ergens zelfstandig naartoe kunnen heeft grote waarde voor mij. Als ik bij een familiedag wat mee kan doen, met tussendoor wat rust nemen, ben ik blij. Ik ben er tenminste bij! Tegelijkertijd moet ik mezelf in acht nemen en moet altijd rekening houden met hersteltijd. Ik kan niet altijd uitgebreid ingaan op de vraag hoe het met me gaat. Hopelijk hebben mensen begrip daarvoor. Ik ben nog steeds weleens verdrietig omdat ik feestjes moet missen, vakanties moeilijker te vieren zijn en écht fijne wandeltochten niet meer mogelijk zijn. Een film of sportwedstrijd op TV kijken is niet te doen, door de drukke geluiden en snelle bewegingen. Ook een boek lezen of een legpuzzel maken, wat ik altijd graag deed, lukt niet meer. Buiten zijn met alle prikkels blijft lastig. Als het rustig blijft, kan ik, met rustpauzes, 30 tot 45 minuten wandelen. De omgevingsfactoren bepalen mijn dag en het leven met NAH (niet aangeboren hersenletsel). Toch kan ik ook intens genieten. Van ons kleinkind bijvoorbeeld. Toon en ik zijn nu samen 'oppas-opa en -oma' een dag in de week. Dat vervult me met dankbaarheid en liefde!”

Corry schilderde dit voor de geboorte van kleindochter Jula, begin 2024.

Blijven proberen wat lukt

Aan doorzettingsvermogen ontbreekt het bij Corry niet, daar kan ze trots op zijn. Ze is megatrots op haar gezin en hoe ver ze zelf tóch is gekomen: “Ik ben tevreden met 50-70% van wat ik ooit aankon.” De erkenning van het NAH is fijn, het mag er zijn. Ook de contacten met lotgenoten hebben haar goed gedaan: “Het maakte, dat ik er beter over kon gaan praten. Buiten blijft het ‘t moeilijkst, bij bepaalde geluiden, tegenlicht of loslopende dieren (trauma). Toch zetten wandelingetjes mijn verdriet om in positief denken, blij zijn met wat je hebt, genieten van wat kan en relativeren!” Trots is Corry ook op haar deelname (voor 1 km) aan het Drunens Wandelfestijn. Al twee jaar op rij samen met 'De Perdjuhs', leden uit haar oude voetbalteam.

“Samen met Toon mag ik nu een halfuur per week zwemmen, zonder andere prikkels. Dan worden de lichten gedimd en de luiken gaan dicht, zó romantisch!”, vult ze aan en ze benadrukt meteen, dat ze haar humor nooit is kwijtgeraakt. Ook heeft Corry zelf een 'zitfiets' met trapondersteuning aangeschaft. Een scootmobiel voor de langere afstanden maakt haar nog meer mobiel. Ze leerde een rustige omgeving te creëren om wat meer energie te behouden. In haar huis is beneden een akoestisch plafond aangebracht. Haar conditie is verbeterd en ze luistert naar signalen van haar lichaam: “Ja, maar soms merk je toch achteraf pas dat het teveel is geweest, gewoon… omdat ik me vaak enthousiast en aangetrokken voel tot leuke contacten en mensen!”, vertelt de betrokken ras-optimist Corry met tranen in de ogen. “Ik moet erin berusten, maar wel blijven proberen wat ik wél kan. Dan kom ik soms mezelf wel tegen.”

Ze gaat wel eens even kort naar de muziekrepetitie, een handbalwedstrijd of een feestje, om toch de sfeer mee te maken. “Mensen zeggen wel eens dat ik er goed uitzie, maar ze weten niet hoeveel rust ik vóór en na een activiteit moet nemen, om er een halfuurtje bij te kunnen zijn! Ik moet thuis bezoek ook echt timen, niet altijd leuk maar anders gaat het mis.”

Op de vraag wat ze nu het ergste van haar beperkingen vindt, antwoordt ze: “Ik kan nooit meer ergens spontaan naartoe. Improviseren lukt niet meer. Mijn wereldje is veel kleiner geworden. Ik kan mijn energie niet meer vrij en blij kwijt met sporten en in de omgang met mensen. Nooit meer gewoon lekker even winkelen met mijn dochter. En dat het niet alleen mij treft, maar ook mijn gezin!”. Het valt Corry nog steeds niet mee om hulp van anderen te aanvaarden. Ze zou zó graag alles weer zelf kunnen. Toch komt ook de vrolijke en humorvolle Corry weer snel om de hoek kijken, als ze lachend vertelt, dat ze waarschijnlijk niet helemaal recht meer loopt: “Want als ik een route van een halve kilometer gelopen heb, geeft mijn telefoon een hele aan!”

Toekomst

Met dit interview hoopt Corry op meer begrip. Ze maakt wandelingetjes door Drunen, vaak met oortjes (noise cancelling) in, omdat ze zich dan voor de omgevingsgeluiden kan afsluiten en het langer kan volhouden. Ze hoopt dat mensen niet te terughoudend zijn om een praatje te maken, al kan dat altijd maar kort en moet ze zich voor de straatgeluiden afschermen. Corry houdt van mensen en de contacten. Ze hoopt daar nog lang van te kunnen genieten, rekening houdend met haar beperkingen: “Ik hoop dat mensen Toon en mij wel blijven benaderen en uitnodigen, want het is zo fijn als je in eigen regie toch mag beslissen of je ergens bij kan zijn, al is het soms maar eventjes.”

Corry besluit: “Ik heb geleerd zoveel mogelijk te genieten van de kleine, mooie momenten. Zoals de wandelingetjes met onze kleindochter Jula. Dat is goud waard!” Ook kan Corry dankbaar terugkijken op een fijn gesprek en heeft ze geleerd te ontvangen in het meedenken van mensen om het zo comfortabel mogelijk voor haar te maken. Ze geniet als kinderen van de BSO haar nog herkennen op straat. In haar gedichten en schilderijen kan ze heel rustig haar creativiteit kwijt en dat alles hoopt ze nog heel lang te kunnen blijven doen. “En natuurlijk blijf ik hopen dat het heel langzaamaan toch steeds nog iets beter met me gaat, ik geef niet op!”

Dit gedicht schreef Corry twee jaar geleden, vijf jaar na het ongeluk:

Wat mijn leven mooi maakt

Genieten, ondanks de beperkingen, van de mooie momenten die er zijn

Ze zijn me heel dierbaar, ook al zijn ze klein.

Van een lekker drankje op 'n terras,

Of picknicken zittend in het gras.

Een spontane knuffel midden op straat,

Van mijn vriendinnetje Ellen, dat was goud waard.

Haar blijdschap, ze straalde dan van oor tot oor

Zo puur, zo lief, zo voelbaar\. .. Ja hier doe ik het voor.

Dankbaar voor alle therapieën waaraan ik heb mogen beginnen,

Ik had niks te verliezen alleen maar te winnen.

Genieten van een zelf gemaakt gerecht,

maar ook zeker als het was mislukt dolle pret.

Een ijsje eten wat ik zelf heb kunnen halen,

Ook van een vriendelijke groet loop ik al te stralen.

Van de mensen om me heen die me dierbaar zijn,

Die mij omringen met warmte en liefde, dat voelt zo fijn.

Positief blijven denken en genieten van elke dag,

Dan eindigt die voor mij altijd met een glimlach.