Hoewel Els (1954) in Haarsteeg werd geboren, woont ze al zo’n vijftig jaar in Oudheusden. In een rustige straat met uitzicht op veel groen, neemt ze ons mee in haar levensverhaal.

Door Henk Poelakker

Verleden

Els groeide op in een harmonieus en liefdevol gezin. Vader werkte bij Lips in Drunen, moeder was thuis voor de kinderen, zorgde voor het eten, deed de was enz. Ze was een jaar of 19 toen ze haar latere man Kees leerde kennen in het uitgaansgebied rond De Ster in Nieuwkuijk. De vonk sloeg over in l’Etoile (de Franse naam voor ster). Na een plezierige verkeringstijd trouwden Els en Kees en kregen twee zonen. Beide kinderen studeerden af met als titel ingenieur. Allebei werken ze bij een Waterschap, de een in de regio Den Haag, de ander in de omgeving van Nijmegen. Trots is Els op haar zoons en inmiddels haar vier kleinkinderen. In 2007 sloeg het noodlot toe; echtgenoot Kees, die kampte met dementie, viel plotseling weg. “Het is op zo’n moment nauwelijks voor te stellen hoe je dan verder moet. Veel verdriet en eenzaamheid. Gelukkig vond ik voldoening in vrijwilligerswerk. Als gastvrouw in de wijkwinkel, daar waar de mensen heel laagdrempelig in contact konden komen met onder andere politie, gemeente, maatschappelijk werk en de woningbouwvereniging vond ik mijn draai. Op vrijdagmiddag meldden zich mensen voor een voedselpakket; de vraag groeide en groeide. Inmiddels is die hulp verplaatst naar Drunen en Vlijmen. Niet altijd handig voor mensen die geen auto hebben. Wie een Heusdenpas kon en/of kan laten zien, heeft in de gemeente Heusden recht op financiële ondersteuning voor bijvoorbeeld een wasmachine, een internet-abonnement, een dagje Efteling enz.” Els laat een mooie foto zien van het damesvoetbalteam waar ze als twintiger verdienstelijk meespeelde. “We waren best goed hoor”, zegt ze met enige trots in haar stem.

Heden

De rode draad in het huidige leven van Els is het vrijwilligerswerk. “Aan dat werk beleef ik veel voldoening. Zo ben ik actief voor de Zonnebloem. In de Schakel (plaatselijk ontmoetingsgebouw) is er wekelijks een lunch, zijn er regelmatig warme maaltijden, kan er gekaart, gesjoeld en gebiljart worden. Ook een spelletje jeu de boules kan er buiten gespeeld worden. Ik vind het fijn om er te zijn voor de oudere medemens. Heel persoonlijk sta ik mensen bij die behoefte hebben aan een praatje of een spelletje rummikub.” Els vertelt over het heel diverse werk dat ze gedaan heeft. “Bij schoenfabriek Van Haren heb ik lange tijd op kantoor gewerkt. Ook heb ik bij metaalgroep Versteeg gewerkt alsmede bij Bol en als kinderoppas. Maar liefst tien jaar werkte ik in de paprika’s. De fiets was en is mijn vervoermiddel want ik kan geen autorijden. Dat is wel lastig als je hier in het buitengebied woont. Even naar mijn zoons zit er niet in. Regelmatig spreek ik met hen af ergens tussen hun twee woonplaatsen. Met ons drieën maken we dan bijvoorbeeld een boswandeling en verwennen we ons met een etentje.”

Toekomst

In de familie van Els komen hartproblemen voor. Nog niet zo lang geleden heeft ze zelf een hartoperatie moeten ondergaan. “De dokter keek op van mijn goede conditie (ik fiets immers veel) en was verbaasd over mijn snelle herstel na toch een fikse operatie. Terugkijkend is het overlijden van mijn Kees een drama geweest. Toch wil ik geen nieuwe partner, het leven dat ik thans leid, bevalt me goed. Dankbaar ben ik dat verder lijden hem bespaard is gebleven, hoewel zo’n abrupte dood heel pijnlijk is voor ons als nabestaanden. Ik heb geen afscheid kunnen nemen en dat doet pijn. In mijn leven zijn de kinderen en kleinkinderen super belangrijk. Wat me ook op de been houdt, is het vrijwilligerswerk. Ik voel me nog niet oud en sta graag klaar voor een ander. Als ik op een leeftijd kom dat ik dit aardse leven vaarwel zeg, verwacht ik ergens terecht te komen waar ik veel bekenden tegen kom. Onze Lieve Heer, die ik in mijn jeugd heb leren kennen, heet me vast van harte welkom.”